Ik heb epilepsie

First of all, sorry. Ik had vakantie, ging naar Zeeland en wilde echt even rust. Ik had vooruit kunnen bloggen of daar een goede internet verbinding op kunnen zoeken maar daar had ik eerlijk gezegd gewoon even geen zin in. Ik had rust nodig. Ik vind dat altijd heel overdreven klinken haha, maar toch. Ik heb een tijdje geleden de ‘stempel’ van epilepsie gekregen en dat wil ik, hoe eng dan ook, met jullie delen.

Eigenlijk had ik dit eerder willen doen, maar ik durfde niet. Ik ben bang dat mensen mij dan alleen nog maar zien als dat meisje met epilepsie. Hoewel dat natuurlijk nergens op slaat, ik ben nog steeds heel vaak vrolijk, zo sarcastisch als iemand sarcastisch kan zijn, verslaafd aan appen en film kijken, moeilijk los te slaan van mijn vrienden en ik draag het liefst nog steeds grotere truien en vesten. Laat ik even aan het begin beginnen, waarschijnlijk snappen jullie er helemaal niks meer van 😉

Vlak voor oud&nieuw kreeg ik een aanval. Ik ben gelukkig niet zo dat ik schuim uit mijn mond krijg en met mijn ogen draai, maar het was wel zo dat ik zonder reden ineens wegzakte en een kwartier, al trekkend met mijn armen, niet aanspreekbaar was. Ik bleef moe na die tijd en heel veel last hebben van een arm waar ik waarschijnlijk op terecht gekomen was, waardoor ik naar de huisarts moest. Die stuurde mij door naar de neuroloog. Hij vertelde mij dat er een kans was dat ik epilepsie had en dat ik daarom een test moest waarbij ze een aanval probeerden te veroorzaken en dan mijn hersenactiviteit gingen meten. Uit die test kwam, yaaaay (niet te snel juichen), gelukkig geen epilepsie.  Het leek er dus op dat ik gewoon random was weggeraakt. Klein dingetje, een paar weken daarna kreeg ik nog een aanval. Hierdoor besloten de verschillende artsen dat ik een slaapEEG moest. Het enige verschil met de eerste test was dat ik de hele nacht daarvoor wakker moest blijven. En ik kan je vertellen dat zo’n nacht reeeetelang is als je een beetje in je huiskamer zit. End of the story; uit die test kwam dus epilepsie. En dat is best eng. Ik slik nu medicijnen om aanvallen tegen te gaan en moet een soort neusspray bij me dragen die gebruikt moet worden, mocht ik nog een keer een aanval hebben. Het gevoel is wel gewoon eng, de kans is nu natuurlijk groter dat ik van mijn fiets af kletter en dat niet door heb, etc. Dit was het in het kort verteld, ik zou het heel fijn vinden als jullie zouden reageren met jullie gedachten..

Dat was wat ik wilde vertellen.
Liefs, Manon, maar dan nu met iets extra’s.

Advertenties

9 comments

  1. lana · maart 1, 2015

    woow respect dat je gewoon even je verhaal hier doet op jouw blog!
    Ik heb echt respect voor zo’n mensen als jou, ik zelf zou het moeilijk hebben om te weten dat ik op bepaalde momenten geen controle meer over mijn lichaam zou hebben.
    En ps: ik denk wel dat je voor iedereen dezelfde persoon blijft dan voor jouw verhaal hoor! 🙂
    Groetjes lana xxx

  2. Judith · maart 2, 2015

    Heel mooi opgeschreven❤️
    X Judith

  3. Hanne Verleysen · maart 3, 2015

    Wauw, ja dat lijkt me best wel eng. Maar die medicijnen zullen vast wel helpen. Ik hoop dat je je er niet te veel zorgen over maakt. Niet doen, dat haalt toch niets uit.
    Ik bewonder echt dat je je verhaal hebt durven delen met het wereldwijde web. Zo dapper van jou!
    Voor mij blijf je dezelfde Manon hoor! 🙂
    Liefs, Hanne .x

  4. Pingback: THREE THINGS TAG | Blonde Notebook
  5. Lisa · maart 6, 2015

    Hefrig zeg, heel veel sterkte meid!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s